2

فوتبال، درد و رنج استادیوم سانتیاگورا از یاد نمی برد…

  • کد خبر : 8272
  • 28 شهریور 1399 - 17:11
فوتبال، درد و رنج استادیوم سانتیاگورا از یاد نمی برد…
جام جهانی 1962 می رسد.فوتبال ترفند حکومتهای نظامی و دیکتاتوری آمریکای جنوبی دهه 70 میلادی است و نمونه دیگر آن را در جام جهانی 1978 آرژانتین می بینیم .
دکتر تورج عاطف

به فینال جام جهانی می رسیم استادیوم سانتیاگو شیلی در زیر شور و شوق مردمانی است که توسط فوتبال سحر شده اند . برزیلی ها می توانند با جادوی گارینشا و دیگر ستارگانش برای دومین بار فاتح جام جهانی شوند . شیلی در اوج فقر و بی عدالتی اسیر معجزه توپ گرد است .
یازده سال می گذرد و بار دیگر سانتیاگو شیلی میزبان مردمی می شود که همچنان فقیر و اسیر بی عدالتی و ناکار آمدی سردمداران خود هستند اما این بار فوتبال واژه ای است بی معنی که پسوند کلمه ” استادیوم ” می شود تا استادیوم فوتبال سانتیاگو تبدیل به زندانی عظیم شود .

پینوشته دیکتاتور نظامی  شیلی کودتا کرده است و انقلابیون را به زنجیر می کشد . در همان زمینی که طلائی پوشان برزیل با جادوی فوتبال فقر را از اذهان شیلیائی ها دور کرده بودند حالا تفنگهای کودتاچیان آنها را با واقعیت آشنا می کند . ویکتور خارا شاعر و خواننده و انقلابی شهیر را به زنجیر می کشند و پس از ضرب و شتمی وحشیانه از او می خواهند که ترانه ای بخواند و او به همه آنهائی که می پنداشتند می توان زیر شعارهائی چون میزبانی جام جهانی ادعای پیشرفت داد این گونه پیامی را زمزمه می کند:
«مردمی یک دل و یک صدا هرگز شکست نخواهند خورد»
16 سپتامبر 1973 و اعدام ویکتور خارا ورزشگاه سانتیاگو را از میزبان جام جهانی 1962 تبدیل به ورزشگاه درد و رنج می کند .
در 9 نوامبر 1973 این زندان مخوف که دیگر نمی توان به آن واژه ورزشگاه گفت توسط بازرسان فیفا که با اعتراض تیم اتحاد جماهیر شوروی سابق برای انجام بازی برگشت در چارچوب انتخابی جام جهانی 1974 آلمان باید به شیلی می آمدند مورد بازرسی در حالی قرار می گیرد که زندانی ها را به رختکن های پائین ورزشگاه برده و آنها را با اسلحه تهدید می کنند.
یکی از زندانیان آن روزگار می‌گوید: «می‌خواستیم فریاد بزنیم و بگوییم: ما اینجا هستیم، ما را ببینید، ولی به نظر می‌رسید که آن‌ها فقط به شرایط چمن ورزشگاه توجه دارند”
سالها از این فجایع که به بهانه فوتبال انجام می شود گذشته است دیگر پینوشه ای در شیلی نیست اما بر روی سکوهای ورزشگاه سانتیاگو که به یاد همه آن زندانی ها به همان صورت قدیمی باقی مانده است چنین عباراتی نوشته شده است
” ملت بدون حافظه یک ملت بدون آینده هستند ”
فوتبال درد و رنج استادیوم سانتیاگورا از یاد نمی برد…

بیشتر بخوانید:  دغدغه هایی چنین حقیر؟!
لینک کوتاه : https://khabarnews.com/?p=8272
سنجش

ثبت دیدگاه

مجموع دیدگاهها : 2در انتظار بررسی : 0انتشار یافته : 0
قوانین ارسال دیدگاه
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.